Gading Nan Reput

Sumber foto: AI Oleh Fikir Lestari 15 Nov 2025 Dalam beberapa tahun kebelakangan ini, landskap penerbitan akademik di Malaysia memperlihatkan satu paradoks yang semakin meresahkan. Universiti awam dan swasta mencatatkan peningkatan dramatik dalam jumlah artikel yang diterbitkan di pangkalan indeks antarabangsa seperti Scopus dan Web of Science, sehingga seolah-olah menandakan kematangan ekosistem penyelidikan negara. Namun apabila diteliti lebih dalam, impak sosial, dasar, dan inovasi yang terhasil daripada rentetan penerbitan ini masih rendah dan bersifat terasing daripada realiti masyarakat. Fenomena ini bukan sekadar rungutan ahli akademik; ia disokong oleh data empirikal yang menunjukkan bahawa sistem penilaian semasa memberi ganjaran kepada kuantiti berbanding makna. Justeru, budaya “bean counting”, yakni budaya menghitung angka tanpa memastikan nilai sebenar, semakin mencengkam dunia akademia tempatan. 1. Ledakan Penerbitan Tanpa Arah yang Mantap Kajian PLOS One yang dibincang...

Buku Dark Academia: How Universities Die karya Peter Fleming mengemukakan kritikan tajam terhadap bagaimana logik neoliberalisme telah membentuk semula universiti moden. Walaupun analisisnya tertumpu kepada konteks Anglo-Amerika, pandangannya sangat bergema dengan landskap akademia Malaysia, yang kini mengalami simptom serupa—pengurusian korporat, obsesi metrik, dan penghakisan makna intelektual. Membandingkan hujah Fleming dengan realiti di Malaysia mendedahkan bukan sahaja persamaan, tetapi juga bentuk-bentuk tempatan bagi penyakit yang sama. Teras tesis Fleming ialah penaklukan universiti oleh neoliberalisme. Beliau berhujah bahawa institusi pengajian tinggi semakin meniru budaya korporat: mengejar dana, imej, dan output kuantitatif menggantikan pencarian ilmu. Diagnosis ini selari dengan perubahan universiti Malaysia sejak akhir 1990-an, apabila dasar seperti KPI, MyRA, SETARA, ranking QS, dan agenda berasaskan geran membentuk budaya “audit” yang sama. Universiti tempatan kini s...

Pendahuluan Universiti, sejak awal penubuhannya, telah berfungsi sebagai nadi intelektual sesebuah negara. Ia bukan sekadar tempat melahirkan graduan untuk memenuhi pasaran kerja, tetapi medan pertembungan idea, gelanggang perdebatan, serta wadah untuk lahirnya sarjana yang mampu menggerakkan masyarakat ke arah kemajuan tamadun. Universiti juga berperanan sebagai institusi yang mempertahankan kebenaran, walaupun ia berlawanan dengan kepentingan politik atau ekonomi dominan. Namun dalam konteks Malaysia kontemporari, universiti semakin dilihat sebagai institusi yang kehilangan roh intelektualnya. Ranking antarabangsa meningkat, laporan pencapaian kuantitatif kerap dibanggakan, tetapi persepsi awam terhadap kualiti graduan dan kredibiliti sarjana semakin merosot. Masyarakat kerap meluahkan rasa kecewa apabila mendapati graduan universiti tidak memiliki kemahiran berfikir kritis, malah sering kali tidak bersedia menghadapi realiti kompleks dunia pekerjaan. Fenomena ini menandakan wuju...

(Artikel ini disunting dari suatu esei yang ditulis di dalam buku "Red Flag" terbitan Skolar Malaysia 2024) Krisis kesarjanaan di pendidikan tinggi merupakan suatu fenomena global yang tidak boleh dinafikan [i]. Hari ini wujud di kalangan awam, rungutan, atau keluhan tentang impak kesarjanaan pendidikan tinggi negara. Kebelakangan ini, seandainya kita meneliti tajuk berita, blog popular, siaran Facebook yang tular, kita akan mendapat persepsi yang suram terhadap akademia Malaysia. Walaupun universiti tempatan sering melagukan tentang lonjakan mereka dalam permainan ranking global, kita terus mendengar keluhan orang awam tentang akademia. Antara rungutan yang sentiasa kita dengar ialah, universiti terpisah dari industri dan masyarakat[ii], graduan tidak berkompetensi dalam pekerjaan[iii], kadar pekerjaan graduan yang rendah[iv], penukaran inovasi yang perlahan kepada pengkomersilan[v], tekanan persekitaran kerja untuk kakitangan akademik[vi]. Kisah2 sebegini seolah2 menggambar...